Linkedin vraagt me of ik met de AI assistent mijn profiel wil verbeteren. Wat alleraardigst. Ik overweeg het even en kom er later vast op terug. Nu mij meermaals is geadviseerd ook via Linkedin naar vacatures te zoeken, zal ik eerst aandacht besteden aan mijn digitale professionele identiteit. Mijn profiel is summier gevuld. Linkedin veronderstelt dat ik met een premium membership zeker vier keer zoveel kans van slagen heb. Ik ga de uitdaging aan besluit de komende tijd te investeren. Ik kijk al poosje om me heen naar een nieuwe baan en denk daarbij ook aan andere functies. Dit heeft in ieder geval verschillende cv’s opgeleverd. Ik heb ze onderaan de tekst geplaatst.
Solliciteren heeft vele kanten. Er is de vreugdevolle spanning van de aanstaande respons, de voorpret in de dagdroom dat je daadwerkelijk aan de slag gaat ergens anders en het aangewakkerde verlangen naar ontwikkeling.
Er is ook de tergende onzekerheid wanneer er geen reactie volgt, of een geautomatiseerde repliek met een opsomming van eventuele redenen waarom u niet wordt uitgenodigd op gesprek Het is dan aan mijzelf om uit het rijtje algemeenheden te kiezen welke hoogstwaarschijnlijk het meest op mij van toepassing was. Of, de vacature kon gelukkig intern worden opgelost, samen met het gevoel dat er iemand op je zit te wachten.
Maar, het belangrijkste: solliciteren is verworden tot iets anders dan waar ik bekend mee was.
Soms- en dat is best heel vaak- zit er een (AI) recruiter tussen die uitsluitend zoekt naar passende termen waardoor u, helaas, niet aan het woordkunstje voldoet. Skill based recruitment heet het. Dan blijkt bij navraag dat mijn cv niet is gezien omdat ik niet het juiste uithangbord van mijzelf gemaakt heb. Ik moet om mijn employè brand denken. Ik vraag mij dan af, naar welke functie ik eigenlijk gesolliciteerd heb? Ik loop al jaren vreselijk achter met het etaleren van mijn werk. Ik – en ik durf het haast niet hardop te zeggen – werk gewoon. Nu, daar gaat in ieder geval verandering in komen! Minder werk, meer verpakkingsmateriaal. Je moet toch potdorie wel aan een nieuwe baan kunnen komen en niet worden afgeserveerd op je interne afdeling PR. Ik heb zodoende een rondje 360 graden feedback gedaan met mijzelf op de periodieke hei-sessie. Nadien is er een t-shirt gedrukt met de tekst; ‘ schreeuw het als een viswijf.’ Je moet je eigen kraam bouwen, je waar uitstallen. De regel is, het moet altijd een onsje meer zijn.
De meest shockerende ervaring was dat ik een dankbrief ontving voor het waardevolle eerste gesprek, maar dat het besluit genomen was om met een ander de procedure te vervolgen. Vijf minuten later volgt dezelfde dankbrief nogmaals in mijn inbox, gevolgd door een enquete wat ik van de sollicitatieprocedure vind. En omdat ik om half twee ’s nachts best bereid ben aan deze bevlogen recruiter zonder werktijden te vertellen welke indruk deze procedure op mij maakt, lees ik de eerste vraag: ‘Of ik kan aangeven of ik voldoende duidelijk van informatie ben voorzien?’
Dus vul ik in een veldje van 100 characters in hoe het is om door deze elektronische flipperkast te gaan met al mijn dromen en prestaties. Ik merk dat ik kwaad word. In het volgende veldje bij de vraag; ‘of ik de organisatie zou aanbevelen aan anderen’, (waarvoor ik wel inneens een ruim invulveld heb) maak ik mijn antwoord af.
‘Ik was niet uitgenodigd voor een eerste gesprek. Uw automatisch gegenereerde afwijzing komt uit een verkeerd elektronisch protocol. En omdat ik verwacht dat er aan andere zijde geen mensen zullen zijn die mijn reactie lezen, maar dat mijn ingevulde enquete slechts bestaat om sterren te sparen voor de website, voel ik de behoefte om dit script net zo nodeloos te kwetsen, als het bij mij heeft gedaan.
Ik doe het niet. Het lijkt me slimmer om een gedichtje te schrijven ‘Dat ik de menselijke maat mis, over het verdwijnen van functies en banen door het gebruik van AI agenten en over de weemoed naar de tijd van voor de dominante digitalisering van het leven. In alle sectoren
